Herkese merhaba tekrar. Ben ilacimi sorunsuz alabildim cok sukur, geriye bir aksilik cikmazsa 10 kur kaldi. Inanin cocuklar gibi sevindim, eger yapabilseydim havaya sicrayacaktim nerdeyse ama en fazla oturdugum yerden ziplayabildim. Iste hasta gencin yasama sevinci ancak boyle olabiliyor. Bu hafta bir kur daha alicam ondan sonra da insallah saclarim uzamaya baslayabilecek cunku sac doken ilaclara uzun bir sure ara veriliyor. Alacagim en son 10.su son bir vurus yapip yarisini doker sonra artik insallah eski saclarima kavusabilirim.
   Arkadaslar lutfen lutfen lutfen sagliginizin kiymetini bilin, bedeninize kulak verin. O size her seyi ama her seyi anlatiyor; memnuniyetini de hosnutsuzlugunu da. Simdi ben bedenimin agladigini hissediyorum, sanki hucrelerimin her biri yeter artik diye agliyor. Evet bu savasta cok guclu bir orduya sahibim fakat dusmanim da cok kuvvetli.  Her kt'den sonra sukrediyorum; bu sefer de birsey olmadi, bu sefer de yendim diye dusunup mutlu oluyorum. Artik bir agri kesici alirken bile on kez dusunuyorum; acaba bobreklerime yuk olur mu karacigerime mi zarar verir diye. Midem bulanirken bile dayanma sinirimin sonuna gelene kadar bekliyorum ilac almak icin. Baslamadan once bir kagit imzalatti doktorlarim bobrek yetmezligine sebep olabilir ilaclar diye ve her seferinde tedaviden cok koruyucu ilac veriyorlar, verdikleri ilaci bir an once vucuttan atmaya calisiyorlar. Ben de butun bunlari sadece izliyorum.Icimde cok buyuk bir savas var ve ben sadece duruyorum, yapabilecegim hicbir sey yok. Kemiklerimin kan hucresi uretmesini hatirlatmak icin bile bir suru asi oluyorum. Cildim o kadar kuruyor ki artik catlaklarin arasindan kan geliyor, yara oluyor sanki Norvecli balikciyim. Insanin goz kapaginda bile yara olur mu; oluyor arkadaslar! Yara bantlari bile cildimde yeni bir yara olusturuyor. Imkaniniz varken, henuz gec kalmamisken lutfen kendinize dikkat edin, junk food dedikleri cop gidalardan uzaklasin. Simdi dusunuyorum da o sosisler, patates kizartmalari, fazlaca kizarmis yaglar hepsi ama hepsi benim gozumde kemoterapi ilaclari kadar zehir. Hicbiri masum degil. Malesef hayatimizdan tamamen cikartmamiz imkansiz ama en azindan bedenimizi biraz daha fazla dusunursek bu gidalari cok daha az tuketebiliriz. O size bir emanet, emanete hiyanet olmaz. Siz ona iyi bakarsaniz o da sizi yari yolda birakmaz. Simdi sokakta kosusturma icinde olan, aksamlari evine giden,sabahlari okuluna ya da isine giden insanlara o kadar imreniyorum ki ben ne zaman onlardan biri olabilecegim diye huzunleniyorum her camdan bakisimda, yorgunluktan sikayet edenlere bile imreniyorum. Imkaniniz varken spor ayakkabilarinizi giyin ve bu yagmurun altinda yuzunuzun her noktasi islanana kadar yuruyus yapin ve ozgurlugunuzun tadini cikarin ve bir de saclariniza, gozlerinize bakin aynada. Hepiniz cok cok guzelsiniz, kiymetini bilin, kendinizi sevin cunku yarin ne olacagimizi bilemiyoruz. Sizlere saglikli,mutlu ve cok cok cok guzel bir hafta diliyorum.
 

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

GURU

Yilin Son Yazisi

Minicik Dünyamdan Minik Minik Görüntüler