Merhaba herkese. Ben hastaneden yeni ciktim ama gittikce zorlasmaya basladi artik. Egzama kapladi her yerimi, vucudumdan atilmasi gereken ilac miktari yeterli olmadi, hic bulandirmayan ilac bulandirdi hatta hayatimda ilk kez istah kaybi bile yasadim. Herseye ragmen iyiyim, daha da iyi olacagim fakat henuz doktorlarim kemoterapinin yeterli oldugunu dusunmuyorlar o yuzden bir sure daha hasta modunda olmaya devam edecegim. Onkoloji servisinin kidemli hastalarindan oldum artik.      Size asla girmeyi aklinizdan gecirmek bile istemediginiz onkoloji binasindan biraz bahsetmek istiyorum. Belki cok dertlisinizdir ve neselenmeye ihtiyaciniz vardir, belki de sadece caniniz sikilmistir. Mesela 'keske kanser olsam' ya da ' keske olsem de kurtulsam' diye dalga gecenleriniz var ya onlara azicik tanitayim eglenceli dunyamizi. Hastalar arasinda bir sinif ayriligi var; mesela serviste yatan hastalar ayakta alanlardan daha ustundur cunku ayakta alanlarin kanserleri daha hafiftir, iyilesmeleri kolaydir. Genellikle meme kanseri olanlar ayaktan alir ki serviste yatanlar icin meme kanseri kanserden bile sayilmaz. Serviste yatanlarsa havalidir cunku daha agirdir hastaligimiz, biz kantine bir ineriz tum ayaktan alanlar bize bakar merakli gozlerle, oldukca karizmatik hastalariz. Bir de servis hastalari kendi aralarinda da ayrilir. Kim daha uzun suredir kt aliyorsa, kimin hastaligi daha agirsa, ameliyati daha uzun surduyse o daha havalidir. Eger sorunun yoksa, ameliyatinda aci cekmediysen, bir de kisa surduyse senin serviste yatmaya hakkin bile yoktur. Koridorda ise infuzyon aletiyle yuruyen zombilerden, 'MORFIIN!' diye bagiran cigirtkanlardan, olum doseginde olup bir elinde sigarasi bir elinde de serumuyla hava almaya cikan isyankarlardan, sikintidan her saat basi kantara cikan hasta yakinlarindan bir suru gorebilirsiniz. Geceler ise sadece uyumak icin degildir; asiklar icindir diyebilmeyi isterdim fakat bu kadar fantastik bir hayatin icindeyken boyle siradan bir cumle kurmam oldukca zor. Geceler hastalar icindir. Basinizi yastiga koyarsiniz herseyin bir ruyadan ibaret olmasini umut ederek, basit bir hayati hayal edersiniz ve tam da o anda bir ciglik sizi gercege dondurur; 'Allahim, Allahim,..' baska bir kelime duyamazsiniz. Az sonra monitorden kalp sesleri gelmeye baslar, kulaklariniza yastik basarsiniz. Biraz sonra ogurme sesleri gelir, icinizden sarki soylemeye baslarsiniz, tam uykuya dalarsiniz bir hasta yakini hickiriklarla aglamaya baslar. Sonra yeni bir gune merhaba deriz sabah 6 da guler yuzlu bir hemsire odaniza girip ilacinizi verince. Hasta yakinlarinin hepsinde ayni surat ifadesini gorebilirsiniz; yorgun, bitkin, caresiz. Bazi anneler cocuklarinin artik olmesi icin dua eder hale gelirler. Eger refakatciniz esinizse 'cocuklarimizi evlendirmeden gitmek yok' tarzinda, kendilerinin de inanamadigi fakat inanmak istedikleri hayaller kurarlar. Hastalar ise beyni yenmis zombiler gibidir; gunduzleri saat 11 de kemoterapi ilaclariyla bizi uyuturlar, geceleriyse party hard yapariz. Hormonlarimiz kontrolden cikar, bize garip cilveler yapar,kan degerlerimiz duygularimizla oynar, damarlarimizsa hemsirelerle saklambac oynamaya bayilir. Gecenlerde birinin kafasindaki damardan sobelendigine bile sahit oldum. Infuzyon aletiniz en buyuk dostunuzdur, sizi asla yari yolda birakmaz hep yaninizdadir. Mesela bu hafta benimle abartisiz 7 gun 24 saat ilgilendi kendisi. Iste boyle fantastik bir hayat yasiyoruz her gidisimizde, evde cani sikilan olursa ziyaretci olarak gidin bir gorun derim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

GURU

Yilin Son Yazisi

Minicik Dünyamdan Minik Minik Görüntüler