Herkese merhaba. Malesef ülkemiz çok ama çok karanlık günlerden geçiyor; kimse kimseye güvenmiyor, kardeşler birbirini sırtlarından vuruyor, o tertemiz gülen küçük çocukların üstünde kanlı eller geziyor, kapkara pençeler barış güvercinlerinin kanatlarını koparıyor, ağzından salyalar fışkıran, kalbi kötülüklerle dolu olan pis devler masum insanlara iyi insan olmayı öğütlüyor. Tüm bunlar olurken bizler de sadece olup biteni izliyoruz. Elimizden dua etmekten başka hiçbir şey gelmiyor ve işte bu yüzden hepimiz öfkeyle doluyoruz. 
    Hiçbir sıfatı olmayan, yüzlerce kez din değiştirmiş, siyaseti televizyondan öğrenmiş eski bir manken de çıkıp siyasetle ilgili fikir beyan ediyor, ondan fikir alınıyor. Ülkede olan biteni farklı gözlerle gören kanallara karşı nefret besleniyor,haksız sansür uygulanıyor. Şakşakçılar alkışlanıyor,suçlular kahramanlaştırılıyor, hırsızlar ilahlaştırılıyor. Doğru söyleyen de dokuz köyden kovuluyor, hapis cezasına çarptırılıyor, insaniyetle uzaktan yakından ilişkisi olmayan muamelelere maruz kalıyor. Tüm bunlar olurken de o güzel dinimiz malesef pis ve kanlı ellerin elinde oyuncak oluyor. Her türlü iğrenç işlere uyarlanarak çarpıtılıyor.
    Ama her şeye rağmen hayat devam ediyor.Belki Allah'ın bize verdiği en güzel özellik unutabilme yetisidir. Biz tüm bunları gün gelecek unutacağız, yolumuza devam edeceğiz, güleceğiz. Fakat analar unutmayacak. Onlar gülse de kalpleri alev alev yanacak. Bir ananın ahını aldıktan sonra nasıl yaşamlarına bir şey olmamış gibi devam edebilecekler ?
  Ben mi ? Ben tüm bunlar olup biterken kendi dertlerime boğuldum. İnsanlar ölürken ben hayatıma devam ettim, onca şehit verirken ben küçük derdimin ne kadar büyük olduğunu düşündüm, analar gözleri yaşlı evlatlarından gelebilecek iyi bir haberi beklerken ben annemin dizine yatmış saçlarımı okşayışından mutluluk duyuyordum. İnsanlar can çekişirken, askerlerimiz çatışırken ben bir şey hissetmedim, kalbimde sızı hissetmedim, yatağımda yatarken sadece kendi sorunlarımı düşündüm. Evet ben iyiyim.
   Bu arada yazılarımı okuyan birinden şöyle bir eleştiri aldım; neden 'benim kanserim' diyerek sahiplenmişim. Buna da bir cevap vermek istiyorum: ben kanserle savaşmıyorum, onunla birlikte yaşıyorum. Bundan sonra hayatımdan hiç çıkmayacak bir şey o. Aynı yara izlerim gibi; bir zararı olmasa bile orada olacak. O benim bir parçam, benden götürdüğü şeylerin yanında getirileri de oldu. Ben ilk günden beri ' neden benim başıma geldi' diye soruyorum evet ama bunu isyan için demiyorum; ' ben bu hediyeyi hak edecek ne yaptım da Allah'ım bana verdi ?' diye düşünüyorum. Doktorumun söylediği şey de şuydu; bundan sonra iyileşsem bile farklı bir yaşam sürecekmişim. Kanser geçmişim olduğunu söylediğim andan itibaren farklı bir muamele görecekmişim. Yani sonuç olarak, ben onunla yaşamayı öğreniyorum şu anda. Benim sadece tedavim bitti, fakat kanser hep benimle olacak. Kimi hastalar farklı düşünebilir, kimileri ondan nefret eder; savaş açar. Bence bu en yorucusu, nefret çok ağır bir yüktür kalbe. Taşıması en zor olanıdır. Kalbimiz ise kuş gibi olmak ister, tüy kadar hafif olmak ister ki rahat rahat atabilsin. Kimi hastalar da benim gibi düşünür, Allah'tan geldiğini bilerek sakince kabul eder. Hem onca beşeriyete güvenebiliyorken neden O'na koşulsuz teslim olmayalım ? O yüzden ben de kabul ettim,sahiplendim, onunla yaşıyorum.Hepinize iyi günler diliyorum tabi ne kadar iyi olabilirse...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

GURU

Yilin Son Yazisi

Minicik Dünyamdan Minik Minik Görüntüler