Parlak,güneşli bir İzmir gününden hepinize koca bir merhaba. Havanın oyunlarına gelip hasta olan ve yanından mendilini ayıramayan kişi; sana da merhaba! Ah maalesef ben de o oyuna geldim ya da GETİRİLDİM! Birileri bana da bulaştırdı ne yazık ki.

     Ben de bitki çayları,probiyotik gıdalar alarak toparlamaya çalışıyorum. Bir an önce iyi olayım ki artık şu kemik dekoltemden kurtulabileyim! O yüzden bir haftadır evde hapis hayatı yaşıyorum, ancak bugün çıkabildim. Bilin bakalım nereye gittim: tabi ki de hastaneye! Biliyorsunuz ki temizlik imandan gelir ve ben de buna uydum ve port kataterimi temizletmeye gittim. Daha önce sık sık ilaç aldığım için lazım olmuyordu fakat artık almadığım için tıkanma riski var. Ayda bir gidip temizletmem gerekiyor.
   Duyduğuma göre bazıları port iğnesi takılırken çok zorluk yaşıyormuş. Aslında hastalara kolaylık olması için takılıyor ama bazı insanların acı eşiği oldukça düşük sanırım. Açıkçası ben çok rahatladım ama tabi ben kendimi bildim bileli acıya dayanma gücüm hep yüksekti. Puanlama yapılacak olsa birinin 5 puan dediğine ben 2 derim.  O yüzden bana güvenmeyin acı konusunda.
   Şimdi düşüneceksiniz; acaba bu kız evde sıkılmıyor mu hiç ? Evet sıkıldığım zamanlar oluyor ama kendimi oyalamayı çok iyi öğrendim, mesela bu aralarda o kadar fazla film izliyorum ki, izlediklerimin adını hatta konusunu bile unutuyorum (Zaten eskiden de aklımda pek tutamazdım). En son Martian( Marslı) adlı film beni çok etkilemişti gerçi bunu sinemada izlemiştim. Eve döndüğümde hemen NASA'nın internet sitesini araştırmıştım. Ve NASA'nın Seattle'da ki etkinliğini görünce kahrolmadım diyemeyeceğim. Aslında etkinlikten çok Seattle'ı özledim, oradaki özgürlüğümü özledim. Gittiğimde tamamen farklı bir insan olacağım diye kendime söz vermiştim ve gerçekten de hiç olmadığım kadar çılgın oldum. Burada yapamayacaklarımı hep orada denedim belki de bu yüzden özlüyorumdur. Mekanı değil de anıları özleriz genelde, diplere indiğimizde anlarız bunu.
  Ankarayı da çok özlüyorum, gece olup başımı yastığa koyduğum anda Ankara sokaklarında yürüdüğümü hayal ediyorum. Tunalı'nın arka sokaklarında yerde buz haline dönüşmüş kardan dolayı kayıp düştüğüm günleri, Bahçeli 7.Cadde'de soğuktan ellerimin acıdığı günleri, Milli Kütüphane'de sıra beklediğim sabahları, canım sıkkın olduğu zamanlarda kulağımda kulaklıklarımla saatlerce gelişigüzel, nereye gittiğimi bilmeden yürüdüğüm günlerimi çok ama çok özlüyorum. Defalarca kez kendime sordum: Ankarayı neden bu kadar seviyorum? Çok mu güzel bir şehir? Hayır, denizi bile yok. Ailem de orada değil. Arkadaşlarımdan başka kimse yok orada. Ben oradaki 'ben'i seviyorum. Onu özlüyorum. İşte aldığım cevap bu.
   Bu arada birçoğunuz benden kitap yazmamı talep ediyor, hepinize çok teşekkür ederim; sevginizden,ilginizden dolayı. Elbet ben de isterim yazabilmeyi hatta çok kez denedim ama kitap yazmak gerçekten çok zor. Hele ki benim gibi daha her şeyin başında olan bir insan için. Asla demiyorum, denemelerime devam edeceğim, ilham gelmesini bekleyeceğim. Galiba bunun için acı çekmem gerekiyor, o zamanlar daha güzel yazabildiğimi fark ettim. En iyisi ben antidepresanımı aniden keseyim de ergenlik-öfke krizlerine gireyim. Belki o zaman kimse beni anlamıyor moduna girip acıklı acıklı şeyler yazabilirim. (Şaka yapıyorum tabi ki. Kimse o halimi çekemez. Bir keresinde aniden kesmek zorunda kalmıştım da salatam istediğim gibi olmadığı için bağırıp çağırmıştım sonra da ağlamıştım.)
   Yine konudan konuya atlıyorum ama yazmak istediğim son bir konu daha var; dün sabah bir programda sunucu dedi ki : 'artık yarından itibaren daha neşeli olacağız.' Ben anlamadım, insanlar ne zaman neşeli olup ne zaman mutsuz olacaklarına kendileri mi karar veriyor? Ya da üzüntüleri mi yalandı? Ateş sadece düştüğü yeri yakıyor işte gördüğünüz gibi, başkaları anca sözde üzülebilir. Ancak acı, vurduğu kişinin canını yakar. 'Çekirdek aile' ne kadar güzel bir tabir, hiç düşündünüz mü daha önce? Maddenin en küçük yapı birimine atom denir; atomu oluşturan  şeyler de çekirdeğin etrafında dönen elektronlardır. Yani 'çekirdek' dediğimiz şey her şeyin en derinindeki, içindeki şey. Bizleri biz yapan şey. O yüzden çekirdek ailemiz etkilenir ancak yaşadıklarımızdan. Bunun etrafındakiler asla çekirdeğin içindekiler gibi olamaz. O ateş sadece çekirdeği yakar, etrafındakiler de( elektronlar diyebiliriz)  dumanından etkilenir, daha da uzaktakiler ise ' ya benim başıma da gelirse' endişesini yaşar. O yüzden kimseyi yargılamak istemiyorum; saygı olduktan sonra onca insana üzülmüş mü üzülmemiş mi çok umurumda da değil açıkçası. Sadece gülüyorum o kişilere, ne yapmaya çalıştıklarını ve nasıl düşündüklerini anlayabildiğim için komik duruma düşüyorlar gözümde.
   Saygı saygı saygı... Birlikte yaşamanın en büyük kuralı. Hepimiz farklı kültürlerden, düşüncelerden, inançlardan oluşuyoruz. Bir birimizi sevmek zorunda değiliz ama saygı göstermek zorundayız. Bu konuya da nereden geldim bilemiyorum ama bu da önemli bir şey.O yüzden hepinize saygı gösterip, saygı görebileceğiniz bir yaşam diliyorum. Hepinizi çok öpüyorum, hoşça kalın.



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

GURU

Yilin Son Yazisi

Minicik Dünyamdan Minik Minik Görüntüler