Hayata Dönüş
Bulutlu, yağmurlu, güzel bir İzmir sabahından herkese günaydın! Umarım 2016 yılının şu ilk günlerinde tüm güzellikler hayatınıza filiz vermeye başlamıştır. Bazı insanlar bu dünyanın sefasını görmeye gelmemiş maalesef. Benim sosyal medyadan takip ettiklerimden biri de küçük Öykü. Kendisi 12 yaşında küçücük, çok da güzel bir kız çocuğu fakat kalp hastası. 41 gündür uyuyor ve acil kalp bulunamazsa öyküsü yarım kalacak... Bir ebeveyn için ölen çocuğunun organlarını bağışlama kararı vermesi çok kolay değil, bunu düşünebiliyorum. Fakat bu noktada bencil olmamak gerekir, o güzelim servetlerin toprak olmasına göz yummamalı. Servet diyorum çünkü insan yapımı hiçbir şey Allah'ın yarattığından daha güzel olamıyor; dahasını bırakın; yanına yaklaşamıyor bile. Bu yüzden organlarımız bizim mücevherlerimiz, servetimiz. Onları öbür dünyaya götüremeyeceğimize göre toprağa gömmemizin de bir anlamı yok. Lütfen bu konularda biraz daha duyarlı olalım. Ölmeden önce bağışlayabileceğimiz servetlerimiz de var; kanımız mesela. Kan vermenin zararı yok, faydası var. Lütfen bencil olmayalım, paylaşmak mutluluktur, bu mutluluğu hepimiz yaşayalım.
Beni sorarsanız eğer; iyiyim. Ankarayı çok özlüyorum. Ama şehrin kendisinden çok; oradaki anılarımı, bana Ankara'nın çok güzel bir şehir olduğunu gösteren insanları, geçmişimi özlüyorum. Benim için orayı ziyaret etmek o kadar da zor değil. Fakat ben nedense Ankarayı en sona saklıyorum. Eskisi gibi olmadan dönmek istemiyorum, çünkü Ankara'nın beni bu halimle görmesinden korkuyorum. Kanserin benden aldığı en önemli şey: özgüvenim. Biliyorum sen hala çok güzelsin diyeceksiniz; evet yüzüm belki eskisinden de güzel oldu; fakat beni tanıyanlar bilir kiloma ve saçıma ne kadar takıntılı bir insan olduğumu. Şimdi duyuyorum 'kökü sende' diyorsunuz; biliyorum kökü bende ve bonus kafalı gibi dolaşıyorum zaten. Tüm bunları zaten mantığım idrak edebiliyor fakat gönlüme anlatamıyorum bunu. Aynada kendime baktığımda koca koca yara izlerimi gördüğümde ben ne hale geldim böyle demekten alamıyorum kendimi. Doktorum bunun için de bir öneri getirmişti: "çorap giyersin". Evet çok mantıklı, çorap giyince sihir gibi kayboluyor hemen! Ben biliyorum orada olduğunu diyemedim o an. Ayrıca çoraptan da belli oluyor maalesef; bir bacağımın dokusu alındığı için içine göçmüş, diğerininse doku nakli olduğu için dışına çıkmışlık var, çarpık kentleşmeye uğramış şehir gibi. Yani insan yapımı sonuçta, doğalının yanına bile yaklaşamıyor. ( ilk konuma da göndermede bulunmuş oldum) Tabi her seferinde halime şükrediyorum, bacağım kesilebilirdi de ama ben bir genç kızım, o yüzden bu kadar mızmızlanmamı fazla görmeyin lütfen. Şaftım kaydı resmen, rot balans ayarım bozuldu, süspansiyonlarım artık eskisi gibi değil, kasada da çizikler var. Perte mi çıktım ne?
Fakat kanseri yenmiş bir insanı hafife almayın. Ben daha ölmedim, evet hayatım istediğim gibi olmadı ama A planı olmadığında pes etmek bana göre değil. Benim B planım da var ! Bu yüzden benim yaşamam için gerekli olan en önemli şey zihin sağlığım; bunu da %90 destekleyen şey: özgüvenim. Kaybettiğim özgüvenimi kazanmak, daha sağlıklı olmak için spora başlamış bulunmaktayım, vatana millete hayırlı uğurlu olsun! Sanayide toplayamadıklarını bakalım sporda toplayabilecek mi vücudum.(Gerçek anlamda saniyide tedaviye gitmiştim. Oksijen tedavim sanayide oluyordu) Eski kıyafetlerimi giyebildiğim an Ankara'ya da geleceğim inşallah.
Bu arada lütfen dualarınızı esirgemeyin, geçenlerde çekimlerim oldu, daha henüz sonuçları çıkmadı fakat birkaç karartı vardı görüntülerde, bu da bizi fazlasıyla korkutmaya yetti, 2 sene öncesini hatırlattı. Bir yıl boyunca her 3 ayda bir bu korkuyu yaşayacağız galiba.
Sizlere bir ricam daha olacak; lütfen size, bulunduğunuz şehri sevdiren insanı ya da insanları asla bırakmayın, sevgi kolay elde edilen bir şey değil, sevdikleriniz yanınızdayken kıymetini bilin, kırmayın onları. Belki çoğunuz beni anlamayacak, ne zırvalıyor bu kız diyecek fakat bir nasihat bin musibetten iyidir derler ya. Sevdiklerinizle güzel bir gün geçirmeniz dileğiyle...
Beni sorarsanız eğer; iyiyim. Ankarayı çok özlüyorum. Ama şehrin kendisinden çok; oradaki anılarımı, bana Ankara'nın çok güzel bir şehir olduğunu gösteren insanları, geçmişimi özlüyorum. Benim için orayı ziyaret etmek o kadar da zor değil. Fakat ben nedense Ankarayı en sona saklıyorum. Eskisi gibi olmadan dönmek istemiyorum, çünkü Ankara'nın beni bu halimle görmesinden korkuyorum. Kanserin benden aldığı en önemli şey: özgüvenim. Biliyorum sen hala çok güzelsin diyeceksiniz; evet yüzüm belki eskisinden de güzel oldu; fakat beni tanıyanlar bilir kiloma ve saçıma ne kadar takıntılı bir insan olduğumu. Şimdi duyuyorum 'kökü sende' diyorsunuz; biliyorum kökü bende ve bonus kafalı gibi dolaşıyorum zaten. Tüm bunları zaten mantığım idrak edebiliyor fakat gönlüme anlatamıyorum bunu. Aynada kendime baktığımda koca koca yara izlerimi gördüğümde ben ne hale geldim böyle demekten alamıyorum kendimi. Doktorum bunun için de bir öneri getirmişti: "çorap giyersin". Evet çok mantıklı, çorap giyince sihir gibi kayboluyor hemen! Ben biliyorum orada olduğunu diyemedim o an. Ayrıca çoraptan da belli oluyor maalesef; bir bacağımın dokusu alındığı için içine göçmüş, diğerininse doku nakli olduğu için dışına çıkmışlık var, çarpık kentleşmeye uğramış şehir gibi. Yani insan yapımı sonuçta, doğalının yanına bile yaklaşamıyor. ( ilk konuma da göndermede bulunmuş oldum) Tabi her seferinde halime şükrediyorum, bacağım kesilebilirdi de ama ben bir genç kızım, o yüzden bu kadar mızmızlanmamı fazla görmeyin lütfen. Şaftım kaydı resmen, rot balans ayarım bozuldu, süspansiyonlarım artık eskisi gibi değil, kasada da çizikler var. Perte mi çıktım ne?
Fakat kanseri yenmiş bir insanı hafife almayın. Ben daha ölmedim, evet hayatım istediğim gibi olmadı ama A planı olmadığında pes etmek bana göre değil. Benim B planım da var ! Bu yüzden benim yaşamam için gerekli olan en önemli şey zihin sağlığım; bunu da %90 destekleyen şey: özgüvenim. Kaybettiğim özgüvenimi kazanmak, daha sağlıklı olmak için spora başlamış bulunmaktayım, vatana millete hayırlı uğurlu olsun! Sanayide toplayamadıklarını bakalım sporda toplayabilecek mi vücudum.(Gerçek anlamda saniyide tedaviye gitmiştim. Oksijen tedavim sanayide oluyordu) Eski kıyafetlerimi giyebildiğim an Ankara'ya da geleceğim inşallah.
Bu arada lütfen dualarınızı esirgemeyin, geçenlerde çekimlerim oldu, daha henüz sonuçları çıkmadı fakat birkaç karartı vardı görüntülerde, bu da bizi fazlasıyla korkutmaya yetti, 2 sene öncesini hatırlattı. Bir yıl boyunca her 3 ayda bir bu korkuyu yaşayacağız galiba.
Sizlere bir ricam daha olacak; lütfen size, bulunduğunuz şehri sevdiren insanı ya da insanları asla bırakmayın, sevgi kolay elde edilen bir şey değil, sevdikleriniz yanınızdayken kıymetini bilin, kırmayın onları. Belki çoğunuz beni anlamayacak, ne zırvalıyor bu kız diyecek fakat bir nasihat bin musibetten iyidir derler ya. Sevdiklerinizle güzel bir gün geçirmeniz dileğiyle...
Yorumlar
Yorum Gönder